MaisonSwift

Zonet was ik nog eens aan het grasduinen in mijn favorieten / bookmarks en besloot enkele blogs, die ik vroeger wel eens volgde, bij te lezen.
Nu moeten jullie weten dat voordat die hele Facebook heisa zo alomtegenwoordig werd, digitale dagboeken lezen toch wel een leuke internetbezigheid van me was.
Ik had er in die jaren, ik spreek dan over 2008 - 2009, toch wel enkele die ik dagelijks volgde.
Maar ook ik ontsnapte niet aan het fb - verhaal en na het verwaarlozen van m'n eigen stulpje hier, liet ik ook mijn ogen niet vaak meer over al die hersenspinsels van nobele, onbekende mensen gaan.

Toch vind ik een blog nog steeds een grote meerwaarde hebben ten opzichte van Facebook. Allereerst ga je niet zomaar even achter je pc zitten, bewust op je blogsite inloggen om dan te vermelden dat het weer tijd is om die verdomde strijk te doen. Of dat je moe bent en gaat slapen. Of gewoonweg "goedemorgen" schrijft...
Nee, hoogstaande journalistiek is op Facebook niet meteen te vinden. Maar het is dan ook niet echt een blogsite, maar een platform om constant met iedereen in contact te blijven. Eerlijkheidshalve heb ik het tegenwoordig wel een beetje gehad met de vele nietszeggende berichtjes op de "tijdslijn". En dat heeft een blog dus wel voor op die snelle berichtjes; vaak is het een stuk interessanter en uiteraard veel diepgaander.
Een ander voordeel is dat je het opdringt naar iedereen. Wie wil, kan je dagboek of je verhalen lezen. Wie dat niet wilt, opent gewoon de site niet. Bij Facebook is dat wel enigszins anders; zodra je ingelogd bent, stroomt er een stortvloed aan meldingen over je heen, die je willes nietes moet lezen. Zelfs als je niet wilt, want ook al scroll je de tekst over, je hebt 'm toch minstens voor het grootste deel gelezen.
Om dus maar te zeggen dat Facebook en een Blogsite toch niet hetzelfde zijn.

Anyway, ik opende dus enkele blogfiles van vroeger en zag dat bij sommigen van hen al sedert vorig jaar geen literaire hoogstandjes meer geplaatst zijn. Terwijl diezelfde mensen op facebook wel nog actief zijn.
Jammer... maar met de jaren gaat het leven steeds sneller zegt men. ik denk eerder dat wij niet graag meer willen stilstaan, al is het maar voor heel even.

Afgelopen maand heb ik een oude belofte ingelost. Een belofte die ongeveer 16 jaar geleden is gemaakt en die in onze vriendengroep regelmatig opgediept werd.

Uiteindelijk heb ik hem met Ing uitgevoerd. Wat dan, zullen jullie zich wellicht afvragen? Wel... een tripje naar de Britse hoofdstad, Londen.
Wat heeft dat te maken met die belofte, zal jullie volgende vraag kunnen zijn.
Daarvoor moet ik dus terug in de tijd gaan, naar het jaar des Heeren 1995. In dat jaar zat ik in mijn laatste schooljaar op het middelbaar. Elk jaar doen de laatstejaars ook een uitstap; een traditie die nu nog steeds uitgevoerd wordt. Maar waar velen tegenwoordig voor enkele dagen er op uit trekken, gingen wij in onze tijd slechts één dagje weg.
En in 1995 gingen de oudste leerlingen van de Broederschool voor een dagje naar Londen. Uiteindelijk een leuke dag; de ferrie was uiteraard een belevenis en we deden ter plaatse eerst wat sight-seeing. Maar  eigenlijk waren we niet echt in een gids geïnteresseerd. Vrij rondlopen, dat wilden we! En zo hadden we dus enkele uren vrij in het grote Londen. Iedereen die al eens in Londen geweest is, weet het: enkele uren in die grote stad zijn niks. Dus uiteindelijk zaten we 's avonds weer thuis zonder echt iets van de stad gezien te hebben.

1997. De rode Zigeunerbus rijdt de ferrie op.Op deze bus zit ons vriendengroepje van die tijd. We gaan, tegen eerdere afspraken in, wederom voor slechts één dagje naar Londen. Die dag zien we weliswaar enkele bekende plaatsen zoals Harrods en het wassenbeeldenmuseum, maar eigenlijk hebben we vooral enkel Oxford Street gezien, met daarop drie tot vier keer dezelfde winkel.
Tijdens de terugreis deden we toen de beruchte belofte: we gaan nooit meer naar Londen voor één dag; als we nog eens gaan, dan gaan we meteen voor meerdere dagen.

2013. Zoveel jaar later zitten Ing en ik in de Eurostar. De trip naar Londen duurt nu nog slechts 3uur in totaal; een uurtje om tot in Brussel te geraken en dan twee uur met de trein; onder de kanaaltunnel door.
De belofte heb ik waargemaakt: gedurende 3 nachten en vier dagen zullen we de Engelse hoofdstad gaan bezoeken.
Op voorhand hebben we reeds enkele zaken aangegeven die we zeker willen zien; bekende toeristische plaatsen zoals Buckingham Palace, Westminster Abbey, The Tower Bridge, Big Ben, British Museum, ... maar ook willen we eens eten en/of drinken in een typische Engelse pub, een musical meepikken ( in ons geval Mamma Mia ), een kunstmuseum bezoeken en toch ook wel eens even de winkelstraat aflopen.
Al het bovenstaande: been there, done that. En zelfs meer: we hebben de HMS Belfast, een slagship uit WO2 bezocht, de St-Paul's Kathedraal, een boottocht over de Theems, The London Tower, een spookervaring ivm de bouw van de Tower Bridge, en nog enkele mooie plaatsen bezocht.
Dus al heel wat meer gedaan dan enkel wat winkels bekeken. Maar toch, we hadden te weinig tijd. We hebben nog niet alles kunnen doen wat we graag willen doen. Er is dus een belofte ingelost, maar ook een nieuwe ontstaan: we gaan nog eens terug!

Foto's zijn al geplaatst ( zie menu links )!

Zo, de eerste blog van 2013. We zitten alweer aan het einde van januari, dus het is geen goed teken dat ik nu pas iets neerpen.
Eén van de redenen is echter de retro serie van de winter 2012-2013. Zoals velen onder jullie wel weten kijk ik elk jaar in de winter een oude serie.
Vorig jaar was het Battlestar Galactica ( oude reeks ). Aangezien deze er vrij snel door was ben ik nadien begonnen aan Lost, dat we ons tot in het voorjaar beziggehouden heeft. En eigenlijk is Lost niet zo'n echte retroserie aangezien hij tot voor enkele jaren liep.
Dit jaar is het de beurt aan een serie die ik altijd een warm hart heb toegedragen. Midden jaren negentig, toen ik pas aan het werk was, was ik totaal begeesterd door deze series. Het toenmalige Kanaal2 zond elk jaar een nieuw seizoen af, waar voorafgaand de oude seizoen dagelijks herhaalt werden. Sommige afleveringen heb ik ondertussen dus al een keer of vier - vijf gezien. Waarom weet ik niet, maar helaas heb ik nooit de twee laatste seizoenen gezien.

Een jaar of zes terug begon ik opnieuw aan de reeks, die in totaal 9 seizoenen telt. Door de hommeles in mijn vorige relatie ben ik echter er niet aan gekomen alle afleveringen te kunnen zien. Dus tot op de dag van vandaag heb ik de twee laatste seizoenen nog steeds niet gezien.

Vorig jaar twijfelde ik al om hem uit te kiezen voor de jaarlijkse retroserie - run. Maar hiervoor moest ik 'm eerst aanschaffen. Uiteindelijk kon ik Battlestar galactica van een collega lenen, dus dat was simpeler.
Maar dit jaar is het dan zover. Voor mijn verjaardag kreeg ik een grote DVD box met daarin alle 202 afleveringen en de twee bijhorende films. Nu gaat niets me nog tegenhouden om de volledige reeks af te kijken. Om welke reeks het nu eigenlijk gaat?
Wel, als ik de serie in enkele woorden moet omvatten gaan het deze worden:

UFO's, paranormale gebeurtenissen, FBI agenten, vreemde wezens, aliens, complot - theorie, sigarettenman. Nog niet duidelijk? Wel, het gaat natuurlijk om de cultreeks van de jaren '90, The X - Files!
Sedert eind vorig jaar ben ik aan het kijken nu, eerst traag daar ik voor het werk in Keulen zat, maar ondertussen is het tempo opgelopen en zit ik al voorbij de helft van de reeks. Momenteel steekt de voorlaatste DVD van seizoen 4 in m'n DVD speler, nog enkele afleveringen en we beginnen aan het tweede deel van de box.
Eindelijk ga ik het einde zien van een serie die me indertijd zo in de ban hield!

Het is echt wel een ( nieuwe ) traditie aan het worden. Net als een jaar terug en ook het jaar daarvoor staat er, terwijl ik dit schrijf, naast mij een dampende kop Earl Grey thee te trekken. Ik zit weer op at hoekje in het huis, achter neergelaten rolluiken. Buiten is het weer allesbehalve een winterweer, de regen en wind slaan neer op het gesloten rolluik. Een jaar gaat soms snel, zeggen ze. Maar er gebeurd ook wel veel in een jaar. Met deze mijn eigenste jaarboek van 2012.

Vier goede jaren achter elkaar, schreef ik vorig jaar. Helaas maakt 2012 niet het vijfde jaar. Niet dat het een afschuwelijk rot-slecht jaar geweest is,maar over het algemeen gaat de wijzer toch eerder naar de min.
Het begon meteen met een dieptepunt: het overlijden van Dimitri, hier op MaisonSwift ook wel beschreven onder de naam Diderius. Dimitri was al sinds lange tijd m'n beste vriend. En tevens de broer van mijn eega Ing. Binnenkort is het alweer een jaar geleden dat hij vertrokken is. Soms betrap ik me erop dat ik nog oude mailtjes aan het lezen ben en mijmer over lang vervlogen tijden. periodes uit een simpelere tijd en dan besef ik dat ik wellicht nooit meer zo'n vriendschap ga kunnen meemaken. Rust zacht, Dim.
Alsof het heengaan van Dimitri nog niet genoeg was, had ook Ing het niet makkelijk op haar werk. Een moeilijke collega vergalde de werknachten in die mate dat ze besloot haar ontslag in te dienen en elders opnieuw te starten. Wat ook goed gelukt is. Op haar huidige plek zit ze goed.
In november echter komt ze ten val waardoor haar tanden beschadigd geraken. Twee ingrepen,  een abces met opname in het ziekenhuis en een antibioticakuur later is het nog niet terug in orde, maar we zitte terug op het goede spoor.
En ikzelf heb met verwondering de aankondiging van Ford gehoord waarin ze hun fabriek in Genk gaan sluiten. Zo gaat ook mijn 17jarig TS avontuur zijn laatste benen in.

Allemaal kommer en kwel? Nee, gelukkig niet. Ook in 2012 zijn er leuke zaken voorgekomen. Als eerste springt de vakantie in Toscane eruit. Zonder meer de beste trip die ik ook gemaakt heb. 7 dagen lang reden Ing en ik door zonnebloemvelden en wijngaarden, bezochten middeleeuwse steden en liepen in de scheve toren van Pisa. Helaas is mijn reisverslagje de mist ingegaan ( dankuwel, blog! ), maar de foto's heb ik wel geplaatst.
Verder zijn we ook een weekendje en nadien nog eens een dagje naar Brugge getrokken en net als in 2011 zijn we een lang weekend in Durbuy geweest.
Wandelingen hebben we helaas niet zoveel gemaakt; maar Ninglispo is toch wel eentje om niet te vergeten! Ook hiervan staan foto's op de site, dacht ik. Ook hebben we het oude kerkhof van Sint-Amandsberg bezocht en uiteraard zijn we ook weer in Gent geweest.

De laatste twee maanden van 2012 zat ondergetekende weer vooral op hotel. Net als in de zomer van 2008 was er weer het één en het ander te verrichten in onze Keulse vestiging. Waarschijnlijk de laatste keer; want stilaan wordt het misschien toch tijd om ander werk te gaan zoeken...
In het Maison zelf is weinig gebeurd, zowel het "echte" huis als hier op de site. We hadden een mooie vormsel viering in mei van het jaar en ook hebben we weer enkele barbeque's en een verjaardagsfeestje gehouden. Volgend jaar gaat er dan nog eens een deftige aanpassing aan het huis gebeuren, eindelijk gaat het dak gerenoveerd worden! Jawel, contract is getekend, en deze keer trekken we onze staart niet meer in ( cfr. de zonnepanelen ).
De site is een heel ander verhaal. Deze week nog was ik aan het bedenken welke richting ik het best uit kan gaan met maisonswift.be. Ooit begon de site als een soort van uithangbord van mijzelf en de dingen die ik deed in m'n leven, nadien wilde ik vooral de artikels in de verf zetten, maar tegenwoordig zijn we wat op de dool.
Zelf ben ik eerder aan het denken om de site volledig toe te spitsen op mijn grootste hobby's; retrogaming en de tekenacademie. Dit zou een drastische omwenteling betekenen waarbij veel van de oude inhoud zou verdwijnen of naar de achtergrond geschoven zou worden. Zelfs deze blog! Dat wordt nog wat nadenken...
De retroverzameling zelf heb ik vooral begin van het jaar nog wat laten aangroeien. Na wat Atari's en Commodore's is hete chter wat stilgevallen. Een leuk moment was echter het herleven van mijn allereerste pc! 15 jaar nadat ik de onderdelen van die computer in dozen stak stroomde er weer elektriciteit doorheen de componenten. Een oude kast, van mijn mislukte 286 build, dient nu als omhulsel van mijn trouwe 486.
En op de valreep van het jaar heb ik nog een lotje retrospullen aangekocht. Moet ik trouwens één dezer dagen gaan afhalen.

Zo zien we dus... 2012 was een jaar van diepe laagtes maar toch ook van enkele hoogtes. Een verloren jaar is het dan toch niet geworden.
En 2013 dient zich stilaan alweer aan; nu al zitten we enkele plannen voor het komende jaar te maken... om er iets van te maken.